Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2009

Ναύπλιο

Είναι ένας αρκετά δημοφιλής προορισμός για τους Νότιους! Επειδή έχω πολλές φωτογραφίες από την παλιά πόλη και το Μπούρτζι, δεν θα πω πολλά. Εξάλλου μπορείτε να βρείτε άπειρες πληροφορίες στο internet.

Σήμα κατατεθέν του Ναυπλίου θα μπορούσαν να λένε αυτές οι 3 φωτογραφίες: Παλαμίδι, Μπούρτζι (φωτισμένο τη νύχτα), κομπολόγια.





Στενάκια, μπαλκόνια, σπίτια παλιά, μερικά ερηπωμένα, πλακόστρωτα... Γεύση από παλιά πόλη, άρωμα άλλης εποχής.








Μερικά αξιοθέατα.








Και λεπτομέρειες από το Μπούρτζι.









Για το κλείσιμο μια φωτογραφία αφιερωμένη στη Roadartist που με παρακίνησε
να τραβήξω πολλές πολλές φωτογραφίες από αυτή την εκδρομή.


Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2009

Φραγμα Θερμης - Πλατανακια Πανοραμα

Τα λογια ειναι περιττα .... δεν εχω παει... αλλα ειναι στα σχεδια :) Πατηστε πανω στις εικονες, να τις μεγενθυνετε, για να διαβασετε περισσοτερα.





Κυριακή, 9 Αυγούστου 2009

Σπιναλόγκα, Κρήτη

Καλώς σας βρίσκω στις ΑΠΟΔΡΑΣΕΙΣ! Είμαι η lena_zip και μόλις γύρισα από διακοπές! 
Πήγα στην Κρήτη στον Άγιο Νικόλαο και πέρασα υπέροχα. Από τα μέρη που επισκάφθηκα ξεχωρίζω για την πρώτη μου ανάρτηση εδώ το νησί της Σπιναλόγκας. Είναι ένα νησί φρούριο. Πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τους Ενετούς, οι οποίοι στα 1574 αναγνωρίζοντας τη στρατηγική σημασία της θέσης του νησιού, ξεκινούν την οχύρωσή του και την ανέγερση του φρουρίου. Το 1715 έρχεται στα χέρια των Τούρκων (αρκετά χρόνια μετά την έναρξη της Τουρκοκρατίας στην Κρήτη). Με την απελευθέρωση της Κρήτης το 1898, η Σπιναλόγκα απομένει ελεύθερη και ακατοίκητη. Στα 1905 άρχισε να φιλοξενεί τους λεπρούς της Κρήτης και αργότερα και άλλων περιοχών της Ελλάδας. Οι λεπροί ουσιαστικά εξορίστηκαν εκεί από το κράτος. Ως την ανακάλυψη των αντιβιωτικών της λέπρας (1957), οπότε και η Σπιναλόγκα ερήμωσε, έζησαν στο νησί πάνω από 1000 άτομα. Εύκολα θα βρείτε περισσότερες πληροφορίες για το νησί (ειδικά η περίοδος λειτουργίας του ως λεπροκομείο έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον). Εγώ κάπου εδώ σταματώ την πολυλογία και παραθέτω τις φωτογραφίες μου.

Από το καραβάκι...

Ο ένας από τους δύο πύργους του φρουρίου...

Η είσοδος στο φρούριο...

Η στοά που οδηγεί στο εσωτερικό...

Βρύση ακριβώς δίπλα στην είσοδο...

Το πρώτο σπίτι που συναντάει κανείς μπαίνοντας...

Και από ψηλά το ίδιο σπίτι...

Οίκημα της περιόδου της Τουρκοκρατίας...

Μέρος των τειχών του φρουρίου...
Μικρή γεύση από τη θέα...

Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2009

Λιμνη Μπελετσι

Η αναρτηση ειναι "κλεμμενη" απο τους crazy tourists ..... με την αδεια τους φυσικα :) Μια υπεροχη ιδεα!!


Σήμερα θα πάμε κάπου εδώ κοντά, μισή ωρίτσα από την Αθήνα! Σε έναν από του άγνωστους παραδείσους της Αττικής που λένε...


Στη Λίμνη Μπελέτσι... Η λίμνη βρίσκεται κρυμμένη στους πρόποδες της Πάρνηθας, απο τη μεριά των Αφιδνών και της Ιπποκρατείου Πολιτείας, λίγο πιο πάνω από το εκκλησάκι της Αγίας Τριάδας! Η πρόσβαση δεν είναι δύσκολη καθώς σε ολόκληρη τη διαδρομή, ο δρόμος είναι ασφαλτοστρωμένος.



Όταν είχαμε πάει, ένα χρόνο πριν, στον περιβάλλοντα χώρο δεν υπήρχε τίποτα. Τώρα, πλέον, υπάρχουν μια παιδική χαρά μερικά καθίσματα και κάποια ελαφάκια που βρήκαν καταφύγιο μετά τις περσινές φωτιές από την άλλη μεριά του βουνού...

Είναι ό,τι πρέπει για ένα σαββατιάτικο πικνικ ή για να χωνέψετε το μεσημεριανό που προηγήθηκε σε μια από τις ταβέρνες των Αφιδνών ή του Αγίου Μερκουρίου...

Σάββατο, 20 Ιουνίου 2009

Ιμαρέτ - Καβάλα!

Το ιστορικό Ιμαρέτ, ένα μουσουλμανικό ιεροδιδασκαλείο της Καβάλας του 18ου αιώνα, μετατράπηκε πρόσφατα σε ξενοδοχείο πολυτελείας!
Η Ιωάννα και ο Αλέξης που είχαν την τύχη να το επισκεφτούν, μου παραχώρησαν τις παρακάτω φωτογραφίες για να σας τις δείξω, κι εγώ συνέλεξα κάποιες πληροφορίες για την ιστορία του από την ιστοσελίδα http://www.athinoramatravel.gr για όσους θέλουν να μάθουν κάτι παραπάνω!

Το Ιμαρέτ είναι ένα ωραίο παραμύθι που αρχίζει κάπου στα 1769, με τη γέννηση του Μοχάμεντ Άλι στην Καβάλα. Κάποιοι υποστηρίζουν πως στην πραγματικότητα γεννήθηκε ένα χρόνο νωρίτερα, αλλά ως θαυμαστής του Μεγάλου Ναπολέοντα ήθελε να δηλώνει την ίδια με αυτόν χρονολογία γέννησης. Ο μύθος λέει πως η μητέρα του πεθαίνει νωρίς και τον αναλαμβάνει κάποια θασίτισσα τροφός. Στη συνέχεια, υιοθετείται από τον Τούρκο φρούραρχο της Καβάλας, ο οποίος ήταν συγγενής της μητέρας του, και πολύ γρήγορα γίνεται μέλος της φρουράς της πόλης. Σε νεαρή ηλικία παντρεύεται μια πλούσια ζωντοχήρα από το χωριό Νουσρετλί, το σημερινό Νικηφόρο (το σπίτι υπάρχει ακόμα και σήμερα στο χωριό) του Νομού Δράμας. Σκαρφαλώνει με ταχύτητα στην ιεραρχία του οθωμανικού στρατού και παίρνει μέρος σε στρατιωτική αποστολή εναντίον του Ναπολέοντα στην Αίγυπτο. Είναι το πρώτο ταξίδι στο πεπρωμένο του, που πολύ σύντομα θα τον έδενε για πάντα με τη γη του Νείλου. Μετά την επιστροφή του στην Καβάλα ασχολείται παράλληλα και με το εμπόριο του καπνού. Η Υψηλή Πύλη, που έχει ήδη εκτιμήσει τις στρατιωτικές του ικανότητες τον ξαναστέλνει στην Αίγυπτο για την καταστολή της εξέγερσης των Μαμελούκων. Νικητής, ο φιλόδοξος στρατιωτικός κρατάει την Αίγυπτο για τον εαυτό του και αυτοανακηρύσσεται Βαλής της Αιγύπτου (είναι ο ιδρυτής της αιγυπτιακής βασιλικής δυναστείας, τελευταίος βασιλιάς της οποίας ήταν ο Φαρούκ). Ο σουλτάνος του διαμηνύει πως, αν καταστείλει την επανάσταση στην Πελοπόννησο, τότε θα τον αναγνωρίσει ως Βαλή της Αιγύπτου. Κι έτσι, ο Μοχάμεντ 'Αλι στέλνει στο Μοριά το γιο του Ιμπραήμ, το νικητή του Παπαφλέσσα στο Μανιάκι, ο οποίος σχεδόν καταπνίγει την επανάσταση. Ο ίδιος ο Μοχάμετ 'Αλι δεν επιστρέφει ποτέ στη γενέθλια γη, την Καβάλα, αν και του έχει παραχωρηθεί μαζί με τη Θάσο από το σουλτάνο. Υπάρχει όμως πάντα στη σκέψη του.
Κάποια στιγμή αποφασίζει να της κάνει μια μεγάλη δωρεά. Το ερώτημα που τίθεται όμως είναι: λιμάνι ή σχολείο; Οι κάτοικοι της πόλης ζητάνε σχολείο. Κι έτσι, η Καβάλα αποκτά το γνωστό σήμερα ως Ιμαρέτ, ένα θρησκευτικό και εκπαιδευτικό κέντρο μεγάλης ακτινοβολίας από την ίδρυσή του το 1817 και καθ' όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα. Χτίστηκε στη δυτική πλευρά της παλαιότερης συνοικίας της πόλης, της Παναγίας, ενώ η σημερινή του μορφή διαμορφώθηκε σταδιακά. Αν και το Ιμαρέτ λειτουργούσε σύμφωνα με τα πρότυπα μιας τυπικής μουσουλμανικής ιερατικής σχολής, εντούτοις οι μαθητές του διδάσκονταν, εκτός από το Κοράνι, άλγεβρα, χημεία, ακόμα και περσική ποίηση. Είναι γνωστό, άλλωστε, πως ο Μοχάμεντ 'Αλι Πασάς έχει περάσει στην ιστορία ως ο εκσυχρονιστής της Αιγύπτου, αυτός που εισήγαγε τις ευρωπαϊκές συνήθειες στο Νείλο. Μπορεί να κύλησε πολύ νερό στο μύλο της ιστορίας, αλλά τόσο το Ιμαρέτ όσο και το σπίτι του Μοχάμεντ 'Αλι παραμένουν ακόμα και σήμερα (βάσει διακρατικών συμφωνιών) περιουσία του αιγυπτιακού κράτους. Στην κτητορική επιγραφή του Ιμαρέτ σημειώνεται: «να είναι αθάνατο όσο ο εννιάθολος ουρανός». Ο Μοχάμεντ 'Αλι Πασάς πέθανε το 1849 στο Κάιρο. Το Ιμαρέτ συνέχισε να λειτουργεί ως ιεροδιδασκαλείο (οι μαθητές και οι δάσκαλοι ζούσαν μέσα σε αυτό) ως το 1907, αλλά η παρακμή του είχε ήδη αρχίσει από το 1870. Μετά τη μικρασιατική καταστροφή, στα κελιά του βρήκαν καταφύγιο εκατοντάδες πρόσφυγες, οι τελευταίοι των οποίων αποχώρησαν από εδώ το 1967. Οι χώροι του κατά καιρούς χρησιμοποιήθηκαν ως καφενείο και ταβέρνα. Από τη στιγμή που πέρασε στα χέρια της 'Αννας Μισιριάν, μέσα σε δύο χρόνια έγινε το θαύμα της αποκατάστασης και της μετατροπής του σε ξενοδοχείο.















Δευτέρα, 25 Μαΐου 2009

ΚΕΧΡΟΚΑΜΠΟΣ

ΔΕΙΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΙΝΤΕΑΚΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΜΟΡΦΟ ΚΕΧΡΟΚΑΜΠΟ ..... ΑΝ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΛΙΓΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΟΥ !!

ΚΕΧΡΟΚΑΜΠΟΣ - "ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ" ΣΚΑΙ

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!


Θα κλεψω και λιγες φωτγραφιες απο την κοκκινη ομπρελα και θα συμπηρωσω εν καιρω!




Update: Ενα νεο, υπεροχο βιντεακι απο τον Κεχροκαμπο απο την φιλη μου το δρομακι


Σάββατο, 25 Απριλίου 2009

Λεωνίδιο Κυνουρίας

Χριστός Ανέστη είπα; Θα σας το έλεγα τσακώνικα, αλλά μου φαίνεται κομματάκι δυσκολούτσικο.

Αν θέλετε εκδρομούλα που δεν είναι οδικώς πάνω από 4 ώρες από την Αθήνα, σας προτείνω το Λεωνίδιο της Αρκαδίας. Θα φτάσετε Άργος, θα περάσετε από τους παραθαλάσσιους Μύλους (έχει ωραία στέκια για σουβλάκι εκεί) και θα κατευθυνθείτε προς Λεωνίδιο. Η σήμανση δεν θα σας διαφωτίσει ιδιαίτερα από κει και μετά, γι αυτό ρωτήστε και κανέναν, δεν είναι κακό να κάνεις φίλους.

Η διαδρομή δεν έχει ιδιαίτερες συγκινήσεις κι έχει πολλές στροφές, αλλά τα τσακώνικα χωριά (ο Τυρός, τα Σαπουνακαίϊκα, ο Άγιος Ανδρέας, η Πραματευτή, η Βασκίνα, η Σαμπατική) που προσπερνάτε και τα βλέπετε από ψηλά, είναι χωμένα σε μικρούς κολπίσκους, οι οποίοι είναι τέλειοι για μπάνιο, με καταγάλανα νερά και πανέμορφα πέτρινα κτίσματα.

Ιδανικός προορισμός για ζευγάρια που θέλουν ησυχία και απομόνωση. Μου έκαναν εντύπωση και τα πολλά χρώματα με τα οποία είναι βαμμένα τα σπίτια, γεγονός ασυνήθιστο στη χώρα μας.

Η πινακίδα που θα σας καλωσορίσει φτάνοντας, θα σας προϊδεάσει για το είδος του τόπου που επισκέπτεστε.

Η τσακώνικη διάλεκτος είναι παντού γραμμένη, σε διάφορα «παιχνίδια» με τους επισκέπτες, βάζοντας τους αμέσως σε ένα ιδιαίτερο κλίμα. Η αλήθεια είναι ότι δεν γύρισα πολύ μέσα στην πόλη του Λεωνιδίου, η οποία αποτελείται από περίπου 3.500 κατοίκους και είναι χτισμένη κάτω από κόκκινους βράχους.

Ρωτώντας στην πλατεία τους ντόπιους, έμαθα ότι γίνεται μεγάλη γιορτή τον Αύγουστο με τους γνωστούς παραδοσιακούς «τσακώνικους χορούς» για την γιορτή της μελιτζάνας (η γνωστή σε όλους μας «μελιτζάνα τσακώνικη») και γίνονται και μαγειρικοί διαγωνισμοί για πιάτα με μελιτζάνα, με μάγειρες από όλη την χώρα.

Επίσης, την Ανάσταση είναι ξεχωριστό το έθιμο των αερόστατων, τα οποία τα ανυψώνουν με φωτιά στον ουρανό, σε ένα φαντασμαγορικό θέαμα, αλλά δεν είχα την τύχη να το παρακολουθήσω.











Η αντίστοιχη πινακίδα θα σας οδηγήσει στο λιμανάκι της Πλάκας (το λιμάνι του Λεωνιδίου), το οποίο βρίσκεται περίπου 4 χλμ έξω από το κέντρο της πόλης. Αν και η πρώτη εντύπωσή μου ήταν αρνητική, δεδομένου ότι μάλλον την είχα φανταστεί μεγαλύτερη πόλη και πιο ανεπτυγμένη, στην συνέχεια άλλαξα γνώμη.

Γραφικό λιμανάκι, χρωματιστά κτίρια και 2-3 πολύ περιποιημένες ταβερνούλες, κυριολεκτικά μέσα στο κύμα, μου έφτιαξαν την διάθεση.











Η εξυπηρέτηση από τους ιδιοκτήτες πρωτοφανής. Πραγματικά ξεχωριστή, από το πρώτο καλωσόρισμα, από τα κεράσματα με γλυκό μελιτζανάκι, από τον γλυκό κι ευγενικό τρόπο, από τα γευστικότατα πιάτα μέχρι και τις τιμές.

Καθαρά, εντελώς ελληνικά και πολύ φθηνά. Ο ελληνικός καφές ένα ευρώ και ο φραπέ 1,5 ευρώ, σας αναφέρω ενδεικτικά. Στο ίδιο μοτίβο κυμαίνονται και τα δίκλινα, δηλ θα βρείτε από 20-40 ευρώ, ανάλογα με τις απαιτήσεις σας. Αν ξεπερνούν το μέτριο από άποψη παροχών, δύσκολα θα ικανοποιηθείτε.

Είναι πολύ ήσυχα, οπότε δεν θα το πρότεινα σε όσους θέλουν ένταση, αν και έχει αρκετό κόσμο για τέτοια εποχή. Οι καφετέριες δίπλα στο κύμα είναι ωραία διαμορφωμένες, ώστε να μπορούν να παίζουν τα παιδιά στην άμμο ξέγνοιαστα και να τα παρακολουθείτε, γιατί έχει μεγάλο χώρο και τα νερά είναι ρηχά σε εκείνο το σημείο.











Υπάρχει beach bar στην παραλία, το οποίο είχε πολύ κόσμο. Η θάλασσα με βαθυγάλαζα νερά που αστράφτουν και μεγάλη αμμουδιά για μπάνιο.

Αλλά ακόμα κι αν δεν θέλετε την πολυκοσμία, τα χωριουδάκια της περιοχής προσφέρονται για τρυφερές στιγμές, μικρά, χρωματιστά, κρυμμένα μέσα σε όρμους, με υπέροχες αμμουδιές.

Μισή ώρα περίπου από το Λεωνίδιο, βρίσκεται το μοναστήρι της Παναγίας της Έλωνας, κυριολεκτικά κρεμασμένο από τους βράχους, που είναι πολύ θαυματουργή. Δεν πήγα τώρα, αλλά το έχω επισκεφθεί παλιότερα και αξίζει πραγματικά τον κόπο να πάτε. Η θέα θα σας κόψει την ανάσα, αλλά και το δέος που θα νιώσετε είναι πραγματικό, για το αντάμωμα αυτό, του ανθρώπινου με το θείο. (Αν θυμάστε είναι η εικόνα που είχαν κλέψει πέρυσι και την είχαν κατεβάσει με σχοινιά από τα βράχια, αλλά τελικά τους έπιασαν).

Οδικώς, μπορείτε να φτάσετε με δρομολόγια λεωφορείων από Αθήνα, διάρκειας 3-4 ωρών, αλλά και με δελφίνια από τον Πειραιά, διάρκειας 3,5 ωρών.












Προτάσεις:

Μπορείτε να επισκεφθείτε και το Άστρος, επίσης όμορφη πόλη της περιοχής με ιστορία, αφού εκεί έγινε η Β’ Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων, που θα βρείτε πριν τον Άγιο Ανδρέα (δείτε στο χάρτη)

ή

και να συνδυάσετε την ίδια εκδρομή, με επίσκεψή σας στο μοναστήρι της Παναγίας της Μαλεβής, όπου πήγα κι εγώ κι είναι μοναδικά. Φωτογραφικό υλικό δεν ανεβάζω αφού θα βρείτε στην προηγούμενη ανάρτηση της Αλίκης.

Περισσότερες πληροφορίες:

http://leonidion.blogspot.com/